woodstown.punt.nl
Laatste artikelen
 
Tja, Jetty heeft het niet gemerkt maar ik moest wel even slikken. Afscheid nemen heeft op zich altijd iets triest over zich. Terwijl je je voortbeweegt in de veel te dure tax-free winkels, ben je ieder voor zich, Jetty en ik, een beetje eenzaam. Het is de suizende stilte achter de gesloten deur. Plotseling weet je niet meer wat daar achter die deur gebeurt, terwijl daar iemand is die je kent en die je graag mag. Je weet dat aan alles een eind komt, dus ook aan deze vakantie. Het is dan ook niet zozeer de vakantie op zich, maar de mensen die je hebt leren kennen. Daar komt eigenlijk nooit een eind aan. De tijd is voorbij maar de mensen, de wetenschap dat ze er zijn, blijven voortbestaan. Ze zijn je wereldje binnengekomen en blijven erin wonen tot je ze vergeten bent. Ik weet zeker dat dat laatste niet gauw zal gebeuren.  We lopen wat rond, Jetty onderzoekt voor de zovelste keer wat Cool Water kost, ik kijk naar de Whisky. Het is net zo duur als bij ons in de winkel en kopen dus niets. Vonnie heeft ons aangeraden een glas wijn te nemen, "kun je lekker op slapen". Ik wil het opstijgen en landen zien. Ik verheug me de aanblik van Philadelphia bij nacht vanuit de lucht. Jet wil de zonsopgang zien. Ik heb nog zoveel te lezen. We lopen naar gate 18,  daar kunnen we wachten tot we mogen instappen. We zouden als laatsten naar binnen gaan om te kijken of er nog plaatsen in het midden over zijn waar we kunnen liggen. Ik wil liever van alles zien en wil dus graag bij het raam zitten. We gaan niet als laatsen naar binnen, we raakten aan de praat met een Amerikaan die verloofd is met een Nederlands meisje. Hij heeft haar in een half jaar niet gezien, dus.... We hebben hem laten zwoegen met zijn Nederlands. Ik heb hem duidelijk weten te maken dat ik zijn keus voor een Nederlands meisje een heel verstandige vind. "Dutch girls are the best!" Hij heeft mij gelukkig niet gevraagd waarin zij de beste zijn, anders zou het weer een diepzinnig onderwerp worden, waarvoor mijn Engels niet toereikend is. Jetty moest hard lachen en keek mij tegelijk vermanend aan.  Ik vermoed dat dat mijn redding is geweest.  Wij mannen verstaan de kunst om, door onze eindeloze zucht naar grappig te willen zijn, ons in de nesten te werken. Mijn dochter weet daar alles van. Al pratende lopen we het vliegtuig binnen, Jetty gaat meteen op zoek naar onze zitplaatsen. Ik blijf nog even prutsen bij een van de stewardessen. Ik dacht dat ze mijn kaartje en/of paspoort wilden zien. Bleek niet zo te zijn. Ze wilden mij duidelijk maken waar ik moet gaan zitten. De vrije zitplaatsen in het midden zijn reeds door kinderen ingenomen. Daar kan ik vrede me hebben. Even later komt het vliegtuig in beweging en rijdt naar de startbaan. We blijven nog een ogenblik staan en dan is het zover. We voelen ons weggedrukt in onze stoelen bij het optrekken en dan zien we de lichtjes van Philly onder ons. Een prachtig gezicht, we hebben er wat van gefilmd. Jetty zegt:" Het is al weer voorbij, nu is het echt voorbij, ik wil terug." Ik weet dat dit geen wetenschappelijke taal is en reageer niet. We kijken naar buiten tot er niets meer te zien is. Er draait een film die we op de heenreis ook gezien hebben. Ik pak een boek en probeer wat te lezen want Jet is gaan slapen. Als Jet slaapt kan ik lezen. Na verloop van tijd wordt Jet wakker en probeer ik te slapen. Als Jet wakker is kan ik niet slapen. Uiteindelijk heeft ze ander vertier gevonden zodat ik ook nog een ogenblik kan slapen.
Ik voel een por. Doe mijn ogen open. "Kijk, de zonsopgang, dat wou je toch zien? Prachtig he?" Ik kijk uit het raampje en zie een mysterieus streepje licht
Ik pak meteen de camera en film 10 seconden en wacht een minuuten herhaal dat tot het helemaal licht is. Naarmate de tijd vordert wordt het lichter. Het dringt tot me door: dit is een proces dat zich dagelijks afspeelt maar wat is het prachtig. Opeens zie je in een versneld tempo de wolken onder je oplichten. De aardkromming is te zien in wit licht. Deze dag houdt een belofte in,  wat zal het worden? Ik voel dat we dalen. Het gaat heel geleidelijk. De druk op mijn oren valt mee. Ik heb in het begin van de reis aan de stewardes gevraagd of ze iets voor me hebben omdat ik op de heenreis nogal wat last heb gehad. Van Vonnie heb ik een goede engelse zin meegekregen dit is wat er van overgebleven is: "My ears hurt during landing. Have You got something for me?" Voor mijn gevoel is het te Nederlands. Maar hoe dan ook ze heeft de boodschap begrepen en kreeg het advies om ongeveer een uur voor de landing mijn mond te sluiten en neus dicht te knijpen en hard te blazen en dit regelmatig te herhalen. Of het geholpen heeft weet ik niet, de landing ging geleidelijker dan in Philly misschien heeft dat ook meegewerkt ten goede.
Na verloop van tijd zien we de kustlijn van Nederland onder ons, er schuiven een aantal plaatsen en plaatsjes onder ons door en naderen Schiphol en we landen zoals het behoort. We stappen uit en gaan door de douane. We worden geaccepteerd. Als ik mijn muts opgedaan had waren we misschien teruggestuurd....... Nu zien we onze kindertjes en schoonkindertjes weer terug, en Anne en Annie, en Liek en alle mensen van onze kerk. Het is goed om weer thuis te zijn, je geboortegrond onder je te voelen, Nederlander onder Nederlanders te zijn. Het weer is somber, triest, het regent. Hoe zal het weer zijn in Woodstown zijn?  Vonnie geeft nu waarschijnlijk de honden te eten. We gaan op zoek naar onze koffers. Jim en Vonnie zijn ze "altijd" kwijt, en wij.....? Even later weten we het. Eerst komen er een paar tassen waar niemand belang bij heeft, dan komt er iets bekends in het zicht. Jetty herkent het als onze koffer. Even later nog een. God zij dank! Nog even naar de wc en dan naar de uitgang. Het avontuur zit erop. Bij de uitgang kijken we nog even of er een bekend gezicht tussen staat. De kinderen? Nee, ze moeten werken. Liek? Nee, moet ook werken. We gaan naar de trein. Ik loop met de beide koffers, vanwege de symmetrie weet je nog?  Jetty hoeft alleen maar op de kleine maar belangrijke tasjes te letten. Afijn, jullie kennen Jet...... Zij waakt ijverig over mijn wel en wee en zo hoort het ook,  als ik er maar geen last van heb. We zoeken een (gratis) kar voor onze bagage en gaan naar de lift, naar beneden, richting perron 1. De trein komt op de afgesproken tijd, gaat alleen maar tot Amersfoort. Jet kwaad want ze wil gewoon blijven zitten. Ze zoekt een conducteur, vindt er geen. De trein is inmiddels binnen, we stappen in. Jet nog steeds kwaad maar verkeert wat meer in het stadium van acceptatie. De deuren gaan dicht. De trein komt op gang. Jet heeft een van de twee tasjes bij zich. De andere staat....juist!  Het is weer tijd voor mijn donker bruine geruststellende stem. De volgende station zouden we er eigenlijk uit moeten en teruggaan. Maar we waren te moe. Laten we hopen op een wonder. En dan bedoel ik niet dat heel Schiphol, vanwege onze vermeende bom-tas, is ontruimd, maar dat er een eerlijk vinder is die het naar de gevonden voorwerpen brengt.
Onderweg proberen we te achterhalen wat er zoal inzit: vuile was, mijn onafscheidelijke Systabo trui, onze handschoenen, het kabeltje van Jetty s fototoestel', wat tijdschriften. We kunnen de gok wel wagen.
Marleen haalt ons op met de auto van het station in Almelo. Thuis zitten de mensen waar we van houden. We hebben het niet verwacht de kinderen van onze kerk hebben welkomstekeningen gemaakt  en aan de gevel gehangen, er waren bloemen, een welkomstaart met een foto van ons die in Beans is gemaakt.
In Amerika hebben we iets van ons leven achtergelaten hier krijgen we weer iets erbij. Het blijft een wonderlijke ervaring waar je als mens nooit aan kunt wennen en nooit genoeg van kunt krijgen het feit dat er mensen zijn die om je geven. Het is niet te beheersen niet in een formule onder brengen het is te wonderlijk. Bedankt allemaal.
 
 
 
PS......
de tas is terug zoals je HIER kunt zien.
Lees meer...   (5 reacties)
Wel of niet naar Washington. Als het zou moeten gebeuren dan vandaag. De beslissing zal rond 6.30u vallen in huize Grant. De verantwoordelijkheid ligt bij Vonnie. Zij staat als eerste op en beoordeelt het weer aan de hand van de berichten. Normaal gesproken staan wij een uur of wat later op. Gisteravond heb ik mijn berekeningen ook gemaakt, in stilte weliswaar. Ik dacht: "Jet is te moe, ze houdt het niet vol." Ik ging slapen met gedachte dat het niet door zou gaan en kroop weg in mijn kussen. Half zeven, tik,tik ,tik, ik ben meteen wakker het is een ander geluid dan waar ik inmiddels aan gewend geraakt ben. Dit keer een subtiel getik met een uitnodiging, een soort belofte in plaats van een dringende eis. Het getik werd gevolgd door een aansporing om op te staan. Het weer is gunstig er is geen reden om niet te gaan. Ik maak Jet wakker en ik merk tijdens dat proces hoe langzaam haar bewustzijn, mijn belevingswereld binnenstroomt. Jet heeft wat tijd nodig om wakker te worden. Ze kan zo intens slapen dat je je gewoon schuldig voelt als je haar wakker maakt. Als ik zo naar haar lig te kijken dan kan ik me gewoon niet voorstellen dat zo'n brokkie onschuld zoveel geld kan uitgeven. Het leven is een raadsel. Maar goed, Jet is wakker, ze springt meteen uit bed en even later zit ze gezellig te kwekken bij Vonnie. Ik ga mij eerst wassen anders ben ik niet aanspreekbaar, groet de honden, de dames poetsen zich ook op, we gaan aan het ontbijt, we zetten de koffers en tassen in de auto, en.. dan is het zover. We hebben tijd genoeg maar toch hebben we het gevoel iets aan de late kant te zijn. Vonnie rijdt, we zijn de incheck-papieren vergeten. Keren op de weg en terug. Even later rijden we Woodstown uit. Er bekruipt mij een gevoel van spijt. Een maand is voorbij gevlogen. Ik heb niet eens goed afscheid genomen van de honden. Ik zit achterin  en kijk door de raampjes achter in de bus naar buiten. Woodstown verdwijnt uit het zicht en de herinneringen komen te voorschijn. De dames zitten voorin ze praten en lachen wat. Even later draai ik me om kijk door de voorruit, de toekomst komt er aan. We zien de Delaware Memory Bridge voor ons, we zien de tolpoortjes en even later staan we op de parkeerplaats van Wilmington waar we luttele dagen eerder op een van onze ontdekkingstochten ook gestaan hebben. Dit keer zit er een parkeerwachter in zijn hokje dat geeft een goed gevoel. In ieder geval een beter gevoel dan bij die roestvrij stalen kast met zijn gleufjes. Vonnie loopt voor ons uit met een bij haar passend tempo richting Amtrak station. Jet is haar onafscheidelijke fototoestel vergeten. Ik haal 'm op. Op het perron aangekomen begin ik meteen te filmen. "Het is de verkeerde trein." "Geeft niet ik heb nog bandjes genoeg. " Uiteindelijk gaan we naar binnen en zoeken een plaatsje. Ik laat het hele gebeuren een beetje op me inwerken. In Nederland is het zo gewoon om met de trein te reizen. Hier is het zo bijzonder vooral omdat het zoveel geld kost, maar ook omdat alles zo anders is. De conducteur is ineens een man van stand geworden, kaarsrecht op bijna militante wijze loopt hij voorbij. Hier en daar zitten mensen te werken aan hun laptops. Naast ons ligt een meisje te slapen. Ze heeft een hele bank tot haar beschikking en heeft zich toegedekt met haar jas. Buiten is de winter nog in volle gang. Het is wit van de sneeuw. Overal is het rustig zelfs het winterlandschap heeft zich erin berust dat we naar huis gaan. Het is, net als de trein, niet tegen te houden. Zo is het bezoek aan Washington toch een mengeling geworden van tevredenheid en spijt. Vonnie trakteert ons op koffie en thee met iets erbij. Nog ongeveer een uur dan zijn we er. De trein komt op deze rit voor het laatst tot stilstand. We zijn er. We stappen uit. Ik kijk om me heen en zie het ruime, sombere interieur van de perronoverkapping. Het station is prachtig. We lopen naar de uitgang en zien al gauw het Capitool. We maken foto's en filmen erop los. Dit is Washington.... Je weet het maar beseft het eigenlijk niet helemaal, het wil niet helemaal doordringen. De gebouwen die normaal gesproken van de tv. kent kun je hier aanraken. De gebouwen hebben een uitstraling van macht en schoonheid. Er is zoveel aandacht besteed aan de vormgeving. Hun witte uiterlijk geeft je een gevoel van respect. Na het capitool zijn we naar het NASA museum en de gedenkmonumenten gegaan van de tweede wereld oorlog, 
 
 
de oorlog in Vietnam en Korea. Ik krijg kippevel bij het zien van deze monumenten. Het glanzende oppervlak van gepolijst natuursteen, de weerschijn van de beelden van soldaten gemengd met de bewegende beelden van de huidige moderne wereld
                                                                                eromheen is adembenemend.
 
 
 
 
In dit alles, deze brij van alles wat er te zien is staan de namen gegrift van alle
gesneuvelde soldaten. Een bizarre wereld.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Tussen de bedrijven door hebben we nog even het Witte huis gezien.
 
 Bush werd door een helicopter gehaald en gebracht. Hij heeft nog even naar mij gezwaaid.
Om een uur of vijf gaan we terug naar Wilmington, hebben de auto opgezocht en zijn naar Philadelphia gereden. Nog even wordt aangetoond dat de auto wel onder de hoogte begrenzer door kan. We stappen uit. Ik maak Jet duidelijk dat ik vanwege de symmetrie met beide koffers loop. Het gewicht valt mee want het zijn koffers op wieltjes. Jet hoeft alleen maar te letten op de kleine tasjes. We komen bijna zwijgend aan bij het "point of no return" Ik heb al geruime tijd nagedacht over wat ik moet zeggen tegen Vonnie. "Bedankt voor alles" klinkt afgezaagd en betekent zo weinig voor alles wat ze voor ons gedaan hebben. Ik weet uit ervaring dat vrouwen in de regel beter aanvoelen wat je bedoeld, dan je  met woorden duidelijk kunt maken. Dus ik doe bij deze een beroep op de charisma van de vrouw, in dit geval van Vonnie, ik hoop dat ze weet dat we een onvergetelijke tijd hebben gehad.
Goed, het afscheid is daar. Het poortje is gesloten, even later zien we haar nog door het glas naar ons zwaaien. We zijn net door het controle punt gegaan. We moesten onze jas en schoenen uittrekken en we moesten vooral opschieten. Het tempo van het leven dient zich weer aan. Nog even een keer achterom kijken en dan het vliegtuig in.
 Naar huis.
 
Lees meer...   (4 reacties)
Maandag zouden we naar Washington gaan. Maar zondag was aanstaande. Een dag als man alleen met twee dominante vrouwen. Ik geef toe ik was wat gespannen en zou me die dag niet teveel op de voorgrond vertonen. Nou hebben we Vonnie nog niet zo lang meegemaakt,  een paar dagen slechts. Maar die tijd was voldoende  om me voor te nemen  me wat rustig te houden. Om het ijs te breken heb ik haar een lollie aangeboden. Wat bezittingen betreft behoren de lollies tot mijn dierbaartse. Dus het was een hele opoffering om er een af te staan. Ik wilde mijn vriendelijke bedoelingen mee uiten. Een emotie uit het diepst van mijn wezen. Met trillende stem zei ik:"Wil je een lollie?"
"O nee, van de lucht al ga ik over mijn nek."
Kijk mensen dat komt aan, dat contrast. Het is alsof een van je kinderen afgewezen wordt. Maar goed, ik ben getraind in afwijzingen. Jet weigerde laatst nog macaroni te eten. Goed we hadden er al 4 dagen macaroni opzitten. Maar ik heb het met mijn hart en ziel in een half uurtje klaargestoomd.  Goed, niet langer getreurd, vrouwen zullen nooit de tederheid van het manwezen begrijpen.
Vonnie had ons uitgenodigd voor een Amerikaans ontbijt. Iets wat in Nederland voor zover ik weet niet voorkomt.  Het is in Amerika vrij normaal om buiten de deur te ontbijten. We gingen met de auto naar een plaatsje dicht bij Salem. Ik mocht rijden. Nou weet ik niet of dat een soort eerbetoon jegens mij was vanwege het afwijzen van die lollie, of dat het afschuiven van de verantwoordelijkheid was. Maar hoe dan ook ik reed met de vastberadenheid van echte Trucker. Jet heeft Vonnie nog wel even uitgelegd dat mijn links niet altijd overeenkomt met haar links. Mijn links kan ook wel een oost zijn of rechts. Het is een gevolg van mijn vermogen om creatief met exacte zaken om te gaan, zo kom je nog eens ergens. We zijn evengoed zonder al te veel omwegen op de plaats van bestemming aangekomen.
Al gauw werd ons een menu voorgehouden met voor mij onbegrijpelijke gerechten. In de regel kies ik wat Jet kiest. Zij heeft altijd de lekkerste broodjes en de grootste porties. Met een nonchalant gebaar zei doe mij dat ook maar. Dat mocht niet, ik moest zelf kiezen. Ik kon natuurlijk niet zeggen dat ik niet snap wat voor gerechten dat zijn. Ik hoorde pancakes, dus koos ik pancakes. "Met chips?" Ik wilde tonen dat ik met overleg tewerk ging en zei: "Nee, met bacon." Ik wist het dat mijn gezelschap niet overtuigd had van mijn vastberadenheid. Maar ze bemoeiden zich verder niet met mijn keuze. Het zou mij benieuwen of ik nog bij het opdienen iets zou herkennen in mijn keuze. Ik had ruimschoots de tijd om mijn onzekerheid onder controle te krijgen.
Onze tafel was voorzien van een heuse jukebox. Je moest er wat kwartjes in gooien en dan kon je het leid van je keuze te horen krijgen. Helaas, het geld verdween er wel in maar er kwam geen geluid uit.
De vrouwen kwekken aan een stuk door. Ik probeer dan ook wel eens wat te zeggen, gewoon om ook even aanwezig te zijn. Ze horen mij dan niet, of ze horen mij veel te goed. In dat geval zijn ze zo stil dat iedereen in het restaurant meeluistert. Erg ongemakkelijk, je krijgt het er warm van.
Na verloop van tijd werden de gerechten geserveerd. Voor dat ik een poging kon doen mijn keuze te determineren had Vonnie al gezegd dat het pancakes waren met bacon. Ze zei het niet, maar ik kon haar horen denken:"Weet je nog wel?" Ben ik zo transparant? Ik probeer mij in geheimzinnige nevelen te hullen, maar ik voel dat ik doorzien wordt. Ik voel mij ongemakkelijk vooral nu Jet zwijgt. De pancakes liggen voor mij. Alle ogen zijn op mij gericht. Ik kijk strak naar mijn bord en ik weet ze hebben me in de gaten. Ze kijken hoe ik dat gerecht ga verwerken. En ze weten heel zeker dat het gaat mislukken, ik ga af,  dat staat vast, het tij is niet te keren. Ik werp mij in kunstmatig opgewekte overmoed op de bacon. Het is hard gebakken, de vork is niet van het soort staal dat wij in Europa kennen en boog in een beweging door de vloeigrens heen en was plotseling krom. Normaal gesproken lachen de dames hierom. Daar zou ik tenminste iets mee kunnen. Nu zwegen ze, terwijl ik zeker weet dat het hun niet ontgaan is. Ik veranderde van strategie ik begon met de pancakes. Die zijn wat zachter.  Nu moet je ook tijdens het eten het voedsel creatief naar binnen werken. Thuis rol je zo'n pannekoek op en eet je hem op in drie happen. In een restaurant moet je dat niet doen. Ik zaagde ze in sectoren met een middelpuntshoek van zestig graden, smeerde er wat boter op, vouwde het dubbel en verwerkte de hap. Later probeerde ik een combinatie met de bacon.  Dat mislukte,  ik kon de bacon niet onder contraole krijgen. Volgende keer geen bacon. Het ontbijt was evengoed erg lekker.
Na het ontbijt zouden we wat gaan rondrijden in Greenwich. Een eenzaam plaatsje in de buurt van de Delaware River.  De wegen wagen zo goed als zonder medeweggebruikers. Met de mij bekende vlotheid reden we langs de uitgestrekte natuurgebieden. In mijn ijver reed ik nog door een zwerm vogels. Een berisping volgde. Ik verdedigde me door te zeggen dat we in Nederland niet voor dit soort voorvallen mogen remmen, vanwege het achteropkomend verkeer. "Hoezo achteropkomend verkeer?" Nou ja, er had een auto achter me kunnen rijden. Het werd niet begrepen, want ik kreeg geen gelijk. Het heeft met verkeersinzicht te maken......
Vonnie heeft ons prachtige gebieden laten zien. Maar ook nesten van enorme roofvogels met een spanwijdte van 1,5 m. Het is er zo stil, en rustig. er is praktisch geen verkeer. Je kunt zomaar stil staan midden op de weg zonder dat je iemand tot last bent.... Dit land is prachtig, de natuurgebieden ongerept. Er is overal water en gemakkelijk toegankelijk. Wat de natuur betreft zaten we in en wat mindere periode. In de zomer moet het helemaal prachtig zijn om bijvoorbeeld met een kano door de kreekjes te gaan. Misschien iets voor teambuilding op het werk?
's Avonds, moe van het autorijden, moest ik de koffers inpakken. Normaal gesproken zo gebeurd. Maar de oplettende lezer heeft de kooplust van mijn vrouw opgemerkt. Hoe krijg ik het vergaarde handel in de koffers. Het volume is niet zozeer het probleem, maar het gewicht. We mochten niet meer dan 50 lbs meenemen. Vonnie zei: "Als je teveel gewicht hebt dan kun je op z'n ergst wat moeten overpakken." Ik moet er niet aan denken om ten aanschouwe van van internationale publiek in Philadelphia mijn onderbroeken van de ene koffer naar de andere moeten verslepen. Dit is erg want ik hanteer de stelling: Aan zijn onderbroek herken je de man. Ik wil mijn diepste roerselen niet internationaal openbaar maken. Dat weiger ik. Dus dan maar geen quilts voor mijn kinderen. Met beleid stelde ik de koffers samen. Wat het belangrijkste is wordt het eerst ingepakt. Ik begon met de lollies in de handbagage, daarna de duurste onderdelen, tot slot de onderbroeken van mijn vrouw. Het grote moment: het wegen. 49 lbs en 50 lbs. Niet gek!  Vonnie herinnerde ons eraan dat we geen vloeistoffen in de handbagage mochten hebben. Mijn after shave en scheerschuim en talloze, eindeloze reeks middeltjes van mijn vrouw stonden er nog. We hadden nog 1 lbs over. Koffer open alles in gepakt, wegen: 51 lbs. We gokten erop dat ze het bij het inchecken zouden accepteren.
Lees meer...   (4 reacties)
Ja Jet mocht het zeggen. Ze was zenuwachtig want we zouden die dag (zaterdag) naar Philly. Dus ik zeg met een donkerbruine stem: “Meisje vertrouw maar op mij. De route is niet zo moeilijk.” Ze keek me aan met mengeling van kritiek en hoop in haar ogen. Het woord “meisje” zet de toon voor de rest van de dag, dat wordt namelijk in dit verband nooit in dank afgenomen want het houdt een zekere geringschatting in. En sinds Independentsday mag het bewuste woord niet meer op deze manier gebruikt worden.
We zouden Vonnie om 20.20u ophalen uit Philly. Voor die tijd moesten we nog even wat boodschappen doen, er was bijna geen brood meer in huis en we wilden ook nog wat mee naar huis nemen aan lekkernijen. Dus maar even kijken of we nog wat geld uit de ATM konden krijgen.
Boodschappen doen bij ACME  verliep vlotjes. Na ACME nog even naar DOLLAR GENERAL voor wat kaartjes en lollies (20 lollies voor $1,- erg goedkoop). We kwamen natuurlijk met veel meer thuis. We hebben nog wat cadeautjes gezien voor onze kinderen en kennissen. Ik voelde de kooplust weer aanwakkeren. Het vizier werd gaandeweg gericht op BEANS. Ze hebben daar cappuccino bekers te koop. Leuk om weg te geven! ($8,- per stuk dan heb je ineens een grote familie!!!).
Het lot had zich niet tegen me gekeerd, BEANS was gesloten. Teleurgesteld en blij liepen we terug naar de auto.
Jet kreeg de quilt-shop in het oog. Buiten hingen prachtige quilts, typisch Amerikaans en duur. Op de valreep van ons verblijf in Amerika wilde ze toch even naar binnen. Ik kon haar niet op andere gedachten brengen en dus gingen we maar. We werden ontvangen door een bijzonder mooi Amerikaans meisje. (het enige waar Jet geen foto van gemaakt heeft). Ze hielp ons door allerlei modellen en kleurrijke creaties te laten zien. Vrouwen uit heel Amerika werken aan deze quilts en zij koopt ze op en verkoopt ze weer. Sommigen $300,- per stuk. Kom Jet we gaan. “Look, here we have some cheaper.” “Yes, that shall well but we have to go now!” “These are (vanaf') $3,- a piece” Op dat moment wist ik dat de slag verloren was. Ik kon alleen nog maar redden wat er te redden viel, in ieder geval voorkomen dat de hele familie van quilts voorzien werd. “We moeten oppassen dat de koffers niet te zwaar worden.” Een meesterzet! We hebben er slechts vijf gekocht en ze zijn mooi.

’s Avonds om zes uur was het dan zover. We gingen ruim op tijd weg want als we nog eens verkeerd zouden rijden dan hadden we nog ruim 1,5 uur over om opnieuw een poging te ondernemen. We reden er vlotjes heen. Op het laatste moment ging het mis. Jet zei:”Daaaaaar moet je in.” Al te enthousiast ben ik de ingang van het parkeerdek voorbij gereden. Er hing een buis, voor mijn gevoel, te laag voor onze bus. We konden vanwege het eenrichtingsverkeer niet terug. Ik ging staan op een veilige maar verboden parkeerplaats. Jet zei:”Rij nu maar door daar komt vast en zeker nog wel een parkeeringang.” Ik zei: “Ik ga eerst wel eens kijken hoe het er daar uitziet, want voor je weet rij je Philly weer uit en zit je zo in New York en dan weet ik niet waar we dit jaar kerst vieren.” Ik liep er heen we moesten parkeerdek A hebben ginds konden we kiezen uit B t/m F. Ik liep vlot terug en zag dat een geüniformeerde parkeeragent die, voor mij, aangenaam bezig gehouden werd door andere mensen in nood. We namen genoegen met parkeerdek C, parkeerden onze auto en liepen naar de aankomsthal van het vliegveld in Philadelphia. We waren ruim op tijd. We hebben heel wat mensen zien komen en gaan. Het is gek dat je hartje winter mensen in minimale zomerkleding rondlopen. Ze kwamen uit tropische gebieden.

Uiteindelijk kwam Vonnie opdagen. Ze stond achter glas naar ons te zwaaien.  Vreemd dat ze niet naar ons toe kwam. We zagen dat ze voor een balie stond, formulieren in te vullen. “Ze is vast en zeker d’r koffers kwijt,” zei Jet. “Dat komt bij hun regelmatig voor, ze weten al niet anders.” Nog maar even geduld hebben dus, en dan de terugrijden. Onze hoop en toeverlaat is bij ons, Vonnie weet de weg wat kan ons gebeuren. Nu kon ik het gaspedaal eens wat verder indrukken. We waren vlot weer thuis. Zondag zouden we naar Washington gaan. Maar de weersvoorspellingen waren niet gunstig. Er was weer kans op sneeuw en ijzel. We wilden weer geen risico lopen en hebben besloten om er maandag naar toe te gaan. Dan zou het weer aangenamer en veiliger zijn.
Maar daarover later meer......

 

Lees meer...   (1 reactie)
Mijn slaap/waakritme is een beetje uit balans.. Ben heel moe maar niet slaperig. Ik ga wel zo naar bed, het is bijna half 2. Maar ik wilde jullie deze 2 foto´s niet onthouden.
Marleen heeft met een vriendin van ons gisteren een ´welkom thuis´voor ons georganiseerd. En daarbij hadden ze deze taart laten maken. Een taart met
 
daarop een foto van Goos en mij bij Beans.
Lief hé !!!!
 
 
 
 
 
Tot zover ff, morgen dus een blog. Zal wel in de avond worden want Goos schrijft het.
Welterusten allemaal!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Lees meer...   (5 reacties)
Even snel een blogje van mij... We zijn weer thuis. Moe maar enorm voldaan. Blog volgt absoluut maar nu willen we eerst even bijkomen.
We zijn nu 29 uur wakker en in die tijd hebben we
Washington 'even'  gedaan.., 
en hebben we in 2 treinen en 1 vliegtuig gezeten...
We gaan zo eten en dan bedwaarts.
Dromen over wat geweest is en nagenieten.
Maar jullie horen snel weer van ons..
Lees meer...   (11 reacties)
Vanmorgen, nog geen acht uur, ik hoorde een zacht gestommel bij de slaapkamerdeur gevolgd door een zielig gepiep van een hongerige hond. Ik vlug uit bed, Jet sliep nog, kleren aan, deur open en meteen werd ik beklommen door een geweldig groot zwart beest en iets kleinere. Ik wist dat ik deze begroeting niet te persoonlijk moest opvatten, ik ben slechts het werktuig tussen de milkbones en de maalinrichting van de honden. Ze stoven meteen voor mij uit en gingen in afwachtende houding op de bank zitten want er ging iets gebeuren dat erg prettig is. Ik gaf hun het eten dat ze verwachtten en deed de deur open zodat ze naar buiten konden. Ik deed mijn jas aan, keek op de buitenthermometer, -2 celcius, straffe schrale wind, geen strandweer dus. Onze plannen lagen richting Cape May. Op de kaart een makkelijk ritje, steeds maar naar het zuiden. We hebben nog wat alternatieven, altijd goed om ruzie over te maken, dus leek het ons wel goed om van tevoren te bepalen waar we langs gaan. Jet zegt: 'Wij gaan waar jij denkt dat het de goede weg is. Jij moet rijden jij moet beslissingen nemen.' Ik zeg: 'Jij leest kaart en hebt het overzicht dus zeg jij het maar.' Wij vinden alles goed, we hebben tenslotte een goed huwelijk. Voor de zekerheid hebben de computer nog geraadpleegd maar daar klopte dit keer op vitale punten niet zoveel van. Ten eerst op de rotonde, Jet zegt: "Hier staat dat je de derde afslag moet nemen." Ik zeg dat dat mij niet verstandig lijkt want wij blijven op weg 40 East dan moeten we rechtdoor de 2e afslag. Het eerste winstpunt voor mij. Na zo'n belangrijke slag zwijg ik altijd met een glimlach. Als Jetty ook blijft zwijgen dan weet ik dat het raak is. Prachtig! Wat is het goed om man te zijn en tegelijk gelijk te hebben. We rijden door en ik zeg heel kalm en beheerst: "We moeten zometeen kiezen welke we nemen, 55 of 47 South. Zeg het maar." "Het maakt mij niet uit, we kunnen ze allebei nemen alleen niet tegelijk. Laten we 55 maar nemen." Meteen doemt de oprit naar de 55 south voor ons op. Dit was toch wel een moeilijk punt want de computer wilde ons wel over beide tegelijk laten rijden."Goed laten we maar een punt voor Jet rekenen. Het is nu 1-1. Verder heb ik de score niet bijgehouden we hebben eigenlijk geen zware beslissingen in de multiple-choice-sfeer moeten nemen. Het verliep gladjes. Onderweg was het verkeer erg rustig. Lange einden zonder dat er iemand achter je zit. Wel veel wegen met een "kaboem kaboem" in het wegdek. Na verloop van tijd kwamen aan in het zuidelijkste puntje van Cape May we zagen en hoorden de Altantische Oceaan. We hadden ervan gehoord en nu zagen we het met eigen ogen. Geweldig, als je beseft waar je bent. We wilden de auto ergens neerzetten. Ik zag overal parkeermeters, Jet zei dat er niets in zat. Ik kon mij dat best voorstellen en ik was ook niet van plan er iets in te stoppen. Later bleek dat ze het mechaniek eruit gehaald hebben, dus we konden overal GRATIS!!!!! parkeren. Daar slaat je Hollandse hart een slag van over. Cape May was wat winkels betreft uitgestorven. Vond ik niet erg. Er waren een paar winkeltjes open en Jet was kritisch. Geweldige combinatie. Uit pure overmoed nodigde ik Jetty uit om samen iets te gaan eten. Een koffie, een thee en twee sneetjes brood geroosterd met ham kostte $27,-. Ik was weer terug op aarde. Op de kassabon stond dat het fatsoenlijk was om 15% meer te betalen voor de vriendelijke bediening. Ik heb even op een servetje uitgerekend hoeveel dat precies was. Ik heb iets meer betaald, ongeveer $0,15, zo ben ik dan ook wel weer. De serveerster vroeg aan Jetty of we nog wisselgeld terug wilden. Jetty: " Let it but sitte.' Cape May is prachtig. We kennen de bouwstijl van de huizen al een beetje uit andere plaatsen, ze weten het hier nog iets romantischer te maken met rijke motieven in houtsnijwerk, met vele kleuren, met torentjes en uitbouwtjes. Alle huizen zijn er perfect onderhouden. Ze staan langs rechte wegen die vrijwel allemaal haaks op elkaar staan. Vivian en Vonnie hadden het plaatsje al bij ons aanbevolen. We hebben ervan genoten, we konden wel blijven filmen en fotograferen. We zijn nog even verder de stad in geweest. Zoals al gemeld, hebben we er gegeten en we zijn wat zaakjes binnengegaan. Vele zaken gaven 50% korting maar waren vanwege het winterseizoen dicht. Jet teleurgesteld. Ik was vergeten mijn handschoenen en onafscheidelijke SYSTABO muts mee te nemen. Jet vond het nodig vanwege haar moederlijke zorg voor mijn welzijn dat ik een muts moest kopen. Vanaf het begin had ze het al gemunt op een soort muts met van die flappen over de oren. Precies zo'n een als ze zelf heeft. In een winkeltje hadden ze een aanbieding zo'n muts en handschoenen voor $8,50 da's niet duur, da's echt niet duur. Jet enthousiast, ik zorgelijk. Moet ik daar nou echt mee de straat op? Heeft ze zo'n hekel aan me? Kan dat in een gelukkig huwelijk? Even later stapten we de winkel uit met handschoenen en muts. Ik moest de muts opzetten met de naad naar achteren, dat hoort zo. Aan het model kon ik dat niet zien het model is volgens mij verder symmetrisch. Schaamteloos liet ik mij zo fotograferen gewoon om zelf te zien wat er in deze maatschappij zonder protest geaccepteerd wordt. Ik heb de foto's bekeken en mijn vermoeden werd waarheid. Ik ontdekte dat mijn geboorte er zo uitgezien moet hebben. Dit keer dan uit een muts met een ontsluiting van ca. 15 cm. Oordeel zelf, kan dit in het openbaar?   Graag uw protesten aan het adres van Jetty. Laat uw stem niet verloren gaan. Help!
 
 Het was al zo rond half vier, en we besloten nog even naar Wildwood te gaan. Toen we Cape May uitreden gingen we nog even langs de jachthaven. Allemaal erg luxe boten maar voor mijn gevoel toch maar weinig echt mooie jachten zoals we die wel in Nederland zien. Het is hier allemaal op de commercie gericht, het moet allemaal snel en functioneel dat gaat wel ten koste van het model van de boten. Wildwood is ook een plaatsje dat ons aangeraden werd. Wij zijn er doorheen gereden en evenzo prachtige huizen in een prachtige omgeving. Met veel kreken en kreekjes en moerasland. Het was ongeveer vijf uur dat we op de weg terug naar huis gingen. Onderweg nog een meningsverschil gehad over wel of niet de goede afslag naar weg 9 North hadden. Ik had gelijk dus 2-1. We reden zonder problemen door over de volgende wegen waren we het eens totdat het meest eenvoudige punt dat we van 55 North de afslag naar 40 East moesten hebben. Ik heb West en East doorelkaar gehaald, net zo als dat wel eens met links en rechts gaat. Ik moet toegeven Jet had gelijk 2-2. Morgen komt Vonnie terug, we moeten dan naar Philly rijden. Jet mag het zeggen.
Lees meer...   (6 reacties)

 

Gistermorgen rond zes uur werd er op onze slaapkamer deur getikt. Een van de honden had honger. Dit kan ik met grote stelligheid neerschrijven want hij heeft altijd honger. Maar dit keer moest het wel een heel erge honger zijn want voor ons doen was hij vroeg. Het kwam ons wel goed uit want onze plannen met betrekking tot de daginvulling lagen in Philadelphia.
 
 Deze keer geen beproeving voor onze navigatiekwaliteiten maar meer een diepgaand onderzoek naar het wel en wee van het openbaar vervoer in Amerika. Jet is altijd tamelijk ontspannen als we met de auto weggaan, ik ben dan wat gespannen. Met de bus ben ik heel relaxed want ik kan nu eens naar de omgeving kijken en als de bus of wij of beide te laat komen dan komt er wel een volgende. Komt er helemaal geen bus dan gaan we weer naar huis. Jet is wat reizen met het openbaar vervoer echt een stress-kip. We waren door ons gehaast een half uur te vroeg. We werden opgewacht door een donkere jongeman die helemaal uitgehoord werd door Jet omtrent de gangbare openbaarvervoersperikelen. Wat een geduld had die man, achteraf gezien. Want als wij met de bus gaan dan lopen wij naar een plek waar een bordje staat dat daar een bushalte is. Er hangt vaak een bordje bij met de vertrektijden en lijnnummers. Soms heb je nog een bushokje met wat reclame erbij zodat de plek wat meer opvalt. Hier helemaal niets. We hebben wel eens een bus voorbij zien rijden, maar dat is dan ook alles. Maar hoe dan ook de bus kwam precies op tijd.
 
De kosten vielen mee ruim vijf dollar per persoon voor een enkeltje. De reis was heel ontspannen ik denk dat de snelheid niet boven de zestig km/uur uitsteeg. Overal waar we stopten vertelde de chauffeur hoe de plaats heet. In Philadelphia was dat laatste op den duur erg voorspelbaar na de First street kwam zoals verwacht de Second street. Ik ontdekte de logica in de stedebouwkundige aanpak van Philly.
 
De stad is geweldig. Als je de stad binnenrijdt dan heb je even het gevoel dat je adem en ogen te kort komt. Jetty beleefde goede tijden met haar camera. Ze heeft werkelijk een prachtige foto gemaakt van wat ik bedoel als eerste kennismaking met de stad. Je ziet de wolkenkrabbers soms een beetje in een blauwachtige nevel gehuld. Het heeft iets geheimzinnigs. Er hebben heel veel knappe mensen aan die hoge gebouwen gewerkt. De vormgeving, materiaalkeuze en kleuren zijn bepaald. Er is iemand geweest die de constructie uitgerekend heeft. Het getuigt allemaal van de geweldige kennis en kunde van de mens.
 
Wij zijn uitgestapt, ver voorbij de Independence Hall. Dus moesten we een eindje teruglopen. Uiteindelijk zijn we bij de Liberty Bell naar binnen gegaan. Het is een ruimte die zwaar beveiligd is je moest je zakken leeghalen, en alles wat metaal is in een mandje leggen en je jas uittrekken. De Liberty Hall is een ruimte dat getuigd van de grote waarde die de Amerikanen aan de vrijheid hechten. Wat er te zien is is op zich niet zo indrukwekkend maar waar het voor staat des te meer. Niet alleen de onafhanklijkheid van Amerika wordt er aangehaald maar ook de bevrijding van de slavernij en de vrijheid van meningsuiting voor de vrouw, waar mijn vrouw nog dagelijks gebruikt van maakt.
 We zijn in Chinatown geweest, kaartjes gekocht en een doosje snoep voor een dollar + 7 cent belasting. Ik vind het gek dat je de belasting er nog bij moet rekenen, maar goed, alles went.
 
 We hebben uiteraard heel wat winkeltjes gezien. Vooral aan de South Av. We hebben wat van de oude stad gezien en wat van het nieuwe gedeelte. We hebben het oorverdovende geluid gehoord van politie sirenes. We hebben met grote forse agenten gesproken. We zijn in het Hard Rock- cafe  van Philly geweest en nog een ander, volgens Jet een belangrijk cafe, geweest (Starbucks). Jet vindt dat je daar eens in je leven geweest moet zijn. Ik had van beide cafe's nog nooit gehoord, en heb ook niet het idee dat het mijn leven verrijkt heeft. Misschien komt dat nog als de zeldzaamheid ervan tot me doordringt.
 
 We hebben in de stad rondgelopen tot onze conditie op was en zijn terug gegaan, op zoek naar de bushalte. Ergens heen gaan is in de regel niet zo moeilijk omdat het eindpunt vaak flexibel is. Het maakt niet zoveel uit als je op de 2e of de 6e straat uitstapt. Naar huis gaan ligt wat gevoeliger omdat de keuze aanbod niet zo groot is.
 
 We hebben een schedule (dienstroooster) van de busschauffeur meegekregen waarop de vertrektijden en plaats staan aangegeven. Elke lijn lijkt een haltebordje met bushokje te hebben behalve die van ons. Onze bus stopt op 6 st-Race-st of zoiets. 6 st hebben we gevonden maar die is misschien wel 10 km lang. We zagen een bus stoppen op de plaats waar we uitgestapt waren en Jet vroeg aan de busschauffeur waar de 'four-o-one'  stopt. Geweldige uitspraak! Ik ben trots op haar. De bus stopt aan de overzijde op de hoek. Wij erheen, geen bordje, geen tijden, geen reclame en geen bushokje. Toch leek het alsof er mensen stonden te wachten. Er stond ook een blinde vrouw,  ik herkende haar stok. Ik zei tegen Jet als zij de goede bus weet te vinden dan moeten wij dat toch zeker kunnen. Ik had haar niet kunnen overtuigen. Er komen een reeks bussen aan 409, 406, 403, 402 en 66. Ik voel een lichte paniek. We vragen nog maar even aan een busschauffeur. 'I think so, but I am not sure.'  Heb je wat aan... Een mede wachtende vrouw kwam naar ons toe: You are visitors?' Ik dacht: valt dat zo op? Jet zegt: 'Yes, we come from Holland.'  Zij denkt volgens mij: 'I thought so!' Ze zegt:" Your bus comes right before my bus.' Ik denk:' Ja dat kun je nou wel zeggen maar waar staat dat, en als de buschaffeur het al niet weet hoe moet jij dat dan wel weten?' Deze wetenschap was gebaseerd op ervaring. Er komt een bus aan precies op tijd. Het is..."401 Salem". "Yes, yes that is him."  
 
Jet maakt een foto ik ga alvast naar binnen. Nu moeten we er nog uit. Ik heb werkelijk in mijn beste engels geprobeerd hem duidelijk te maken dat we er graag bij Beans uit willen. ' I can bring you tot the center of the town.' Ja maar, is Beans the center of the town?' Jet zegt dat dat wel goed komt. En als Jet dat zegt dan komt het goed.
De bus ging rijden, wij voorin naast de chauffeur, met een sukkelgangetje richting Camden. Weer gaan de prachtige beelden van de stad aan ons voorbij. Er stappen mensen en in en uit tot het moment dat er een knappe donkere jongeman instapt. Ik hoor het hartje van Jet en slag overslaan. Hij zou bepalend zijn voor de gezelligheid van de rest van de reis. De man vertelde over van alles in zijn leven, zijn werk, zijn geld, en zijn "Poessie at home". Ik geloof dat ik Jet ook maar zo ga noemen, er zit tegelijk wat uitdagends, vertederends en ondeugends in dat woord. Ik zal het eens voorstellen in huiselijke kring. Na de lange woordenwisselingen met de nodige humor en filosofische beschouwingen kwamen we aan in Swedesboro. De plaats die we inmiddels kennen uit onze eerste verdwaling in dit deel van de wereld. Uiteindelijk reden we Woodstown binnen. Jetty herkende het bochtje in de weg. Ik was op zoek naar wat meer duidelijke aanwijzingen bijvoorbeeld het reclamebord van "BEANS". De chauffeur had onze lichte opwinding bemerkt en vertelde nog maar even dat hij ons in het centrum uit zou laten stappen. Jet stuurde aan op nog wat meer detail, en kreeg het voorelkaar dat hij Beans noemde. Wij stapten uit, precies voor Beans. We hadden er ook wel 100m eerder of later uit kunnen stappen. Dat is zo gemakkelijk als je geen bushalte bordjes hebt. Goed, weg oversteken, hoek om, onze auto kwam in het zicht. Hij stond er nog, de lieverd, zonder bekeuring voor verkeerd parkeren, te glanzen in het schijnsel van de straatlantaarns. Het is weer gelukt.
 
Lees meer...   (4 reacties)
 
Het is vandaag dinsdag 20 februari en we lopen een paar dagen achter. Vanmorgen vroeg gewekt door een ontroerend gezang van onze troetelkinderen Alex en Tinka. Je moet van steen zijn als je daar niet ontroerd van raakt. Met die diepe uithalen van Alex en het gekibbel van Tinka er door heen. Prachtig gewoon, je zou ze moeten horen. En dan die uitbundigheid als ik de slaapkamer uitkom. Nog voor ik de keuken inkom zitten ze al op de bank met een afwachtende blik in de ogen, want er gaat iets gebeuren dat erg prettig is. Ze krijgen hun ontbijt. Alex 2,5 large en Tinka 4 medium milkbones. Bij Alex wordt alles in een razend tempo opgepeuzeld Tinka doet er iets langer over. Na de voedsel- en medicijnverstrekking gaan we nog even een rondje tuin doen, en de voederbakjes en drinken van de vogels bijvullen. Ik laat nog even de rust van de morgen op me inwerken, luister nog even naar de vogels in het bos en ga naar binnen om me te wassen. Terwijl ik daar mee bezig ben komt mijn vrouw de badkamer binnen. "Je gaat straks nog even je blogje schrijven he. Moet je wel voor tienen doen dan kan Liek het nog verwerken." Ik hoor de opwinding in haar stem: er valt eer te behalen. We hebben in deze vakantie in ieder geval twee grote ontdekkingen gedaan: het openbaar vervoer in Nederland is zo slecht nog niet, en Jetty kan goed kaart lezen. Zo, dat is er uit. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze goed kan gokken. Maar daarover straks meer.
Eergisteren hebben we weer eens de omgeving verkend. We zijn naar de natuurgebieden geweest in de buurt van Salem in de hoop daar iets te kunnen zien van de kreekjes en beekjes. Op de kaart lijkt het gebied wel iets op de Biesbosch. Van het natuurgebied hebben we niet veel meer gezien dan hoge muren van rietstengels en hier en daar een doorkijkje op de plaats van een uitloper van de Delaware River. Je kunt nog net zien dat er eb en vloed is in dat gebied. De Delaware River staat in verbinding met de Atlantische Oceaan.
Het was leuk om te zien maar toch niet de moeite waard om te filmen. De moeite bestaat dan uit het trotseren van de koude, felle wind. 's Zomers moet het geweldig zijn om het gebied met een boot te verkennen. Op onze zoektocht zijn we nog wel gestuit op een oud fort uit een van de oorlogen van voor de 2e wereldoorlog. Alles was erg oud maar wel interessant. Er is ook een museum bij. We raakten aan de praat met een van de medewerkers ervan. Het werd niet een geweldige conversatie, dat wil ook niet met die kou. Mijn hoofd was nog wat bevroren, althans zo voelde het. Het fort bestaat uit meerdere gelijksoortige gebouwen met een paar trappen naar boven. Op elke trede lag een laag ijs van ongeveer  5 cm. Te gevaarlijk om te beklimmen. Maar achteraf had ik het moeten wagen. Bovenop kreeg je een mooi uitzicht over de Delaware River. Misschien gaan we er deze week nog eens naar toe.
Gisteren zijn we op zoek geweest naar de Deptford Mall. Een Mall is hier een winkelcentrum op het niveau van Hoog Catharijne in Utrecht. Niet bepaald een uitgaansgelegenheid die ik zou verkiezen. Maar goed, ik heb mijn natuurgebied met fort gehad dus nu is Jet aan de beurt. Ik voel de kramp al in mijn portemonnee. Daar zal ik niet te veel over uitweiden.
Het is voor ons toch nog steeds een avontuur om onze weg te vinden in het autoverkeer in de VS. Het is niet dat het slecht staat aangegeven maar je moet weten waar wat staat en wat er mee bedoeld wordt. Bijvoorbeeld: We moeten een zijweg in met het nummer 619. Vraag: waar kan ik lezen dat de bewuste zijweg 619 is. Is het mogelijk dat een van de wegen zie we voorbijgesneld zijn, 619 is? We rijden door, er komt een zijweg, er staat een klein groen bordje bij, 619 boven op de rem en linksaf. Nu was dit bij daglicht. 's Avonds is het helemaal spannend. Heenweg ging heel relaxed. Terugweg was stress. Sta je daar midden op een parkeerplaats vol auto's zo groot als een paar voetbalvelden. Jetty wil naar de Michaels. Ik weet nog zo'n beetje de weg terug, en de kramp valt nog wat mee, dus waarom nog langer winkelen. Wij de weg vragen naar Michaels aan toevallig passerende dame. Dit moeten wij nooit meer doen. Vraag het aan een man, die weet vast en zeker niet waar de Michaels is. Daar komt hij nooit! Waarom zou hij er heen gaan. Hij knutselt geen kaartjes inelkaar. Logisch toch. Bovendien vindt een vrouw al gauw iets te ver om te lopen. Hebben we net een parkeerplaats bemachtigd moeten we weer een andere zoeken. Wij naar de Michaels. De route is heel eenvoudig. rechtdoor, linksaanhouden onder de weg door, je kunt er ook over heen maar dan ga je de andere kant uit en kom je ergens anders waar je waarschijnlijk niet wilt wezen maar als je daar toch heen wilt dan..... Ik kon het niet meer volgen. Vrouwen.....  Wij rijden parkeerplaats af linksaf, ik wilde weg blijven volgen in de hoop.... Jetty zegt: " Onder die weg door, linksaf,' en Michaels komt in het zicht. Parkeerplaats voldoende. Geld tekort waarschijnlijk. Het is aandoenlijk, de kinderlijke blijdschap te zien van een vrouw in haar Paradijs. Genietend van zovele "lieve stempeltjes" en "schattige papiertjes. Ik denk dat we er een uurtje hebben rondgelopen. Toen ging ik naar de auto om mij geestelijk voor te bereiden op de terugkeer. Het is heel eenvoudig Route 55 South, dat is voorlopig het enige wat ik verlang.
Na verloop van tijd komt mijn vrouw helemaal hyper terug. De keuze in stempeltjes viel haar wat tegen, dat is in ieder geval een zegen die ik vandaag mocht ontvangen.
Ik was al op zoek naar een mannelijke Amerikaan die ons even kort en bondig kon uitleggen waar ik route 55 South kon vinden. Jet zegt diet kant op. OK dan moet ze het maar ondervinden. Volgens mij moet je nu die kant op. Ik: 'Nee, dan ga je naar het noorden wij moeten naar het zuiden.' Wij de weg op en ik zie tot mijn verbazing dat we naar het noorden rijden. We zijn gestopt, volgens mij hebben ze de borden verkeerd neergezet. Wij bij een theater vragen, de man legt ons uit war we langs moeten. Ik een tekeningetje gemaakt zodat er geen misverstanden kunnen voordoen. Wij de parkeerplaats af, ik zeg we gaan rechtsaf, Jet zegt dat we linksaf moeten. Ik zat van alles en ga rechtaf. Tien minuten later rijden we op een weg in pikkedonker, met nog flinke restanten van de ijsvlakte die het ooit is geweest. Ik heb het idee dat we verkeerd zitten zeg ik op wetenschappelijk toon. "Ik ook", zegt Jet. Ze heeft nog nooit zoveel met zo weinig woorden kunnen zeggen. Ik stel voor om terug te gaan en bij de Dollar General ( goedkope winkel) opnieuw naar de weg te vragen. We zijn uiteindelijk naar een Travel kantoor gegaan. Ziedaar twee behulpzame vrouwen, die alles weten over reizen maar niet kunnen tekenen. "Die kant op, de derde stoplicht rechts, let op hotel 99," ze tekende een flauwe bocht naar rechts, " je moet rechtsaf maar links aanhouden. Als je rechts aanhoudt ga je naar North. Links is de oprit naar de 55.' Jet stond nog een tijdje te kletsen met een andere vrouw, ik probeerde de verschillen tussen Nederland en Amerika nog maar eens duidelijk te maken. Ze keek me aan met een medelijdende blik in de ogen. Dat moedigde mij niet bepaald aan om ddor te gaan. " I understand." "Jet, kom we gaan." "Ja, kwebbel, kwebbel enz." Gelukkig kwam er een klant binnen en was ik uit mijn lijden verlost. We zijn op pad gegaan. 3e stoplicht rechtsaf, er was geen flauwe bocht meer een zuiver haakse bocht, ik zag geen hotel 99. 'Wat doen we?  Rechtoor? Daar is nog een stoplicht. Zou ze zich verteld hebben?' Jet zegt kordaat: "Rechtsaf, want daar is de Mall."
Waar een Mall niet allemaal goed voor is.
Lees meer...   (6 reacties)
                                                    
Tijd: 10.00 pm
Plaats: Woodstown
Probleem: Openbaar vervoer..
 
Bij deze beloof ik plechtig dat ik nooit meer zal mopperen op het openbaar vervoer in Nederland. (Nou ja.... Nooit is wel heel lang maar toch...)
Het is nu 10 uur in de avond en Goos en ik zitten op internet uit te zoeken hoe we van de week in Philadelphia moeten komen met de bus.
 We zijn al zover dat we weten dat er een bushalte vlak in de buurt is. Die volgens ons dus naar Philly gaat.
Zelfs de vertrektijd hebben we gevonden. Maar er staat op die site niet hoe je op een normale manier aan een kaartje moet komen.
 Er worden wel allerlei mogelijkheden gegeven maar er staat nergens dat je ook gewoon een kaartje in de bus kan kopen. Zoals bij ons in Nederland dus wel normaal is.
 Misschien hier ook wel hoor maar op de site is dat niet te vinden...
Vind het al heel knap dat we hebben gevonden waar we op moeten stappen.
Als je het openbaar vervoer in een ander land mee maakt besef je pas hoe goed het in ons eigen land geregeld is
. De trein... Bijna overal in Nederland kan je in de trein stappen voor niet al te veel geld. Hier dus niet.
 Toen wij naar NY wilden moesten we eerst een half uur rijden om bij het station te komen
. En dan nog ruim $300 neertellen voor een treinreis van 2 uur... 
De bus.... In elke stad, plaats of dorp in Nederland is wel een bushalte waar je gewoon op de bus kan stappen en een buskaartje kan kopen.
Zonder eerst te hoeven reserveren...
Toen wij naar NY wilden moesten we reserveren voor de Greyhoundbus en 40 minuten van tevoren aanwezig zijn. 
 En dus ook nog een half uur rijden naar het busstation....
Mopperen op het OV in Nederland????  
 Mij hoor je (voorlopig) niet...
 
Lees meer...   (6 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl